Θα λεγα πως είναι από τα πιο άσχημα συναισθήματα που νιώθουμε,ειδικά όταν η απογοήτευση έρχεται από κάποιο πρόσωπο που εκτιμούσαμε,που σεβόμασταν και ίσως που αγαπούσαμε πολύ.
Εκεί η απογοήτευση πονάει περισσότερο από κάθε τι.Όταν αυτό που αγαπάς κάνει κάτι ή λέει κάτι που εσύ δεν το περίμενες,προφανώς και πληγώνεσαι και αυτό που νιώθεις είναι ο πόνος αλλά ταυτόχρονα νιώθεις μια απογοήτευση.Απογοητεύεσαι γιατί αναρωτιέσαι,τελικά πόσο καλά τον ήξερες;
Και όταν το νιώσεις αυτό το συναίσθημα,μετά τι γίνεται;Μέτα ένα κενό....
Μέτα προσπαθήσεις να το συνηδητοποιησεις,να συμβιβαστείς,να το αποδεχθείς πως αυτό που πίστευες για έναν άνθρωπο δεν ισχύει πλέον. Αλλάζουν οι άνθρωποι,οι καταστάσεις και μαζί με αυτές αλλάζεις και συ και προσπαθήσεις να ανασυνταχθεις. Να βρίσεις;Να φωνάξεις;Να ρωτήσεις γιατί;
Και ποιο το νόημα;Αφού ξέρεις πως η απάντηση που θα πάρεις δε θα σε ικανοποιήσει και πάλι θα μείνεις με το ερωτηματικό,γιατί...;
Μάθε λοιπόν πως μέσα από τις απογοητευσεις βγαίνουμε πιο δυνατοί,πιο συνηδητοποιημενοι και όχι τόσο απόλυτοι,Δεν είμαστε τόσο βέβαιοι πως κάποιοι δεν αλλάζουν και μαθαίνουμε πως κάνεις και τίποτα δεν είναι δεδομένο. Μια απογοήτευση είναι εκεί για να σε ρίξει,για να σου δείξει πώς είχες πολύ ψηλά κάποιον άνθρωπο που δεν άξιζε. Να μάθεις να ξεχωρίζεις και πάντα να μην είσαι σίγουρος για τίποτα και κανέναν. Οι απογοητευσεις είναι απρόβλεπτες και έρχονται εκεί που πρέπει για να σε προσγειώνουν στην πραγματικοτητα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου